Gewoonte is de vaste belemmering voor vooruitgang

Geplaatst op donderdag 15 oktober 2015
Een van de fijnste dingen van het menselijk verstand is wel dat we de dingen op de automatische piloot kunnen doen. Moet je je voorstellen wat het zou zijn om continue rekening te moeten houden met ademhalen, of je hart klopt of andere autonome processen. Maar ook ogenschijnlijk meer bewuste zaken, doen we vanzelf: je evenwicht bewaren, bij het lopen je voeten in de juiste volgorde zetten, schakelen in de auto of bij het typen de juiste toets aanslaan. Het bewuste deel van onze hersenen weet vaak niet eens wat we aan het doen zijn.   Het gevaar van dat automatiseren is dat we ook niet weten hoe we bijvoorbeeld dingen beter kunnen doen. Als je gewend bent om altijd bladerend door je raadstuk je bijdrage in de commissie te houden, zal je nooit zelf zien hoe je het beter kan doen. Er zijn raadsleden die als een Pavlovreactie bij het horen van hun naam de interruptiemicrofoon indrukken — zonder dat ze over de vraag hebben nagedacht. En hoe vaak hoor je mensen niet zeggen ‘zo doen we het hier nu eenmaal’?   Een confronterende blik is soms nodig om de gewoonte te doorbreken. Niet per sé omdat het beter kan, maar omdat jezelf grotendeels van de tijd niet weet óf het beter kan. Pas als je je dat afvraagt, kun je verbeteren.

Cookie instellingen

Periklesinstituut maakt gebruik van cookies en vergelijkbare technieken voor functionele en analytische doeleinden. Meer informatie over deze verwerking van (persoons)gegevens kunt u vinden in de privacyverklaring.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen